• De Döschkassen - Boyens Medien

    Kojak oder Paul Breitner?

    Annerletzt heff ick ünnerwegens
    ’n Kolleg‘ vun mi dropen, de jüst mit sien Hund vör de Döör gohn weer. Toerst
    heff ick dacht, dat he ’n nieden Hund kreegen harr. Dat weer overs ni so. He is
    mit dat Tier blots no ’n Putzbüddel henween.

    Nu weer de Hund düchti an
    Zittern, dor seet meist keen Hoor mehr an un dat weer recht kold an den Dag.

    „Worüm hest em denn glieks all
    dat Fell afsnieden loten?     De freert doch“, heff ick to
    em seggt. „Och“, hett he meent, „dat is blots ’n poor Doog.     Siet wi
    em kasrteern loten hebbt, wasst dat Fell so gau, dat man no teihn Weeken al
    weller ni mehr weet, wonehm bi dat Tier vöör un achter is. Dorüm mutt de Wull
    dor dree-, veermol in’t Johr hendohl.“

    As he mi dat so vertellt hett,
    keem ick in’t Nodinken. Bi mi wasst de Hoor op ’n     Kopp je al lang ni mehr so dull. „Bi di kümmt de Kneeschiev dor boben ook
    al dör, wa?“ Snacks as düsse kann ick mi meist jedet Mol anheuern, wenn ick
    mien Mütz afnehm. Dor heff ick mi al lang an gewöhnt. Ick lach‘ denn mit. Wat
    schall ick ook anners moken.

    Wenn ick mi overs ole Fotos vun mi ankiek, denn packt mi bilütten doch so’n
    beten de Wehmoot. Anner Mannslüüd, de veel öller sünd as ick, hebbt doch ook
    noch vulled Hoor.

    Kunn dat bi mi ni ook so ween? Un nu bün ick an Överleggen: Schull ick mi
    veellicht ook mol kastreern loten? Mach ween, dat sick dat denn bi mi jüst so
    utwürkt as bi den Hund vun mien Kolleg‘ un ick wurr een, twee, dree utsehn as
    Paul Breitner.

    Overs wat, wenn dat ni funktschoneert? Denn heff ick keen Hoor „un“ keen
    Klüten mehr.

    Dor hett man denn je ook nix vun.

    Blangbi hett dat Telly Savalas as Kojak je ook ni interessert, dat he keen
    Fell mehr op’n Kopp harr. Mit sien Glatze is he sogor in’t Fernseh’n komen, un
    kastreert weer de ganz seeker ni.

    Nä, nä, ick glööv, ick lot mien Juweeln dor, wo se sünd. Man weet je ni, wann
    man ehr noch mol bruukt. Un wenn ick mol truuri doröver bün, dat mien Frisuur
    ni mehr dat is, wat se mol weer, denn hol ick mi     ’n Lolly to’n Trost. Dat hett
    Kojak je ook jümmers holpen…

     

    In düssen Sinn

    Gau Mol Langsom Fohrn

    Jeden Dag fohrt veele Autos mit wiet över 50, mennige sogor mit 100 an uns Huus vörbi, liekers ’n Barg Famieljen mit Kinner in uns Stroot wohnt.
    Dat is de Hauptstroot dör uns Dörp. Pielgrood, as mit ’n Lineol trocken un dat över so’n knappen Kilometer. Dor künnt mennige Fohrers dat anschien’d ni bet no‘t Ortsschild utholn un patt al vörher op’t Gas.
    Overs Blitzerautos süht man bi uns selten. Dat lohnt sick ni, weil ni genog Lüüd to gau fohrt, heet dat. Un ’n „Unfallschworpunkt“ is dat angeevli ook ni. Dat schall dat wohrschienli erst noch een warrn.
    Nu bün ick je keen, de will, dat anner Lüüd bestroft ward. Ick wünsch mi blots, dat de Lüüd vernünfti fohrt, dormit dor ni noch mehr dootfohrt ward. Passert is dat al.
    De Gemeend‘ bi uns hett sick nu overs wat ut’ Noverdörp afkeeken, dat dat in Dänemark al lang gifft: Düsse Hultdingers – twee Pöhl op jede Strootensied un dor sünd vun buten no de Stroot hen dohloopende Latten annogelt. Dat ganze is denn witt anmolt un schimpt sick „Baken“.
    Un de Dingers hebbt ’n ganz intressanten Effekt: Dat is so’n optische Tüüschung un dat süht ut, as wenn de Stroot inger ward. 
    Dat is gor ni so, overs liekers geiht man vun’t Gas. So. Un so’n Baken schull’n bi uns in’t Dörp nu ook tosomnogelt warrn. Dor hett de Gemeend‘ de Reeken overs ohn‘ de Lüüd vun Kreis mokt. Dat hett sick nömli rutstellt, dat man de beandreegen mutt. Un düssed Andragsverfohr’n is fiegelienscher as ’n Platz bi de näste Reis‘ no’n Mond to kriegen.
    Toletzt wurr dat opgeeven, denn so’n eenfache overs wirksome Verkehrsberuhigung to moken, dat is schlichtweg ni wullt. Worüm ni? Hebbt de Entscheeders bi’n Kreis Bammel, dat man bi’t Ankieken vun düsse Baken beschüüert warrn kunn? Oder sünd se Bang‘, dat denn ni mehr genog Lüüd to gau fohrt un se den Film vun’t Blitzer-Auto ni mehr vullkriegt? Dor kunn ick hölpen: Se kunnen mi de Kamera je mol Utlehn‘. Denn wurr ick ’n Barg Fotos vun unnötige Gesetze un Verordungen moken. Overs ick glööv, mit een Film, kom ick dor ni ut…
    In düssen Sinn

    Bürokratüddelkrom

    Dat schient je Lüüd to geeven, de den ganzen Dag nix anners doht, as sick Wöörd uttodinken, de möglichst wiet wech vun de ganz normole Welt sünd, weil se jümmers noch hopen doht, dat de Bürokratie irgendwann ook ganz ohn‘ Minschen utkümmt.
    „Anleiterborkeit“ heuert to düsse Wöörd. Weet Ju wat dat is? Heuert sick dat ni ’n beten no Elektronik an oder hett dat wat mit Vörgesetzte, also mit Anleiters, to kriegen?
    Nä, ganz kold. De Anleiterborkeit gifft an, wo good man ’n Ledder (Leiter heet dat) an ’n Wand oder ’n Gerüst oder sünst ’n Gebüüd stell’n kann.
    De, den düssed Woord infulln is, de hett sick op sien Infall wiss ’n Buddel Sekt opmokt.
    Besünners bürokratisch geiht dat je to, wenn Juristen tosom snackt. De „leest“ Gesetze nömli ni, de leggt ehr ut. Dat heet, „se konstrueert ‚Weetensrohmens‘, üm de Sachverhalte ut de Levenswelt so ‚optobereiten‘ dat rechtsseekere Entscheedungen dropen warrn könt“. 
    Tscha. So ähnli hett Pippi Langstrump dat ook seggt, overs dor kunn ick dat beter verstohn.
    Dat gifft je noch Duusende annere Bispeele för so dösige Wöörd, denn dat Bürokratendüütsch nehmt ganze Böökerregole in. Overs man lehrt je ni ut, ne.
    Bi’t Maifüüer heff ick vun’n Kolleg ’n Bürokratiewoord heuert, dat ick noch ni kinnt heff un bi dat man würkli dinken mutt, dat de Bürokraten wat gegen Minschen hebbt: Dat gung dorbi üm den Deel vun een Supermart de dorför dor is, dat de Angestellten mol ’n Paus‘ moken, op Tant‘ Meier gohn un veellicht noch duschen könt. Weet Ju, wo sowat heet? „Sozialtrakt“ heet dat. Heuert sick an as ut ’n Knast, ’n Gulag oder as „dat mööt wi leider hebben – för de dammeligen Angestellten“.
    Jo, un so’n Privothuus, as dat in dat ick mit mien Famielje wohn‘, dat is denn je vun vöör bet achter nix anners as’n Sozialtrakt. Un ick warr mi nu in’ Nahrungstobereidungs-Beriek vun unsen Sozialtrakt bewegen un mi ’n koffeinhaltiges Opgussgetränk tobereiten. Anners geseggt: Ick goh in de Köök un büddel mi erstmol ’n Kaffe dör…
    In düssen Sinn

    Komisch mit de Tied gohn

    Fröher hett man je man je meent,
    dat allns, wat in Osten vun uns liggt, so’n beten unmodern, so’n beten vun
    güstern weer. De Autos seh’n öller ut, as de bi uns, de Farven weern ni so
    schmuck bunt as hier un all sowat.

    Dat schient sick nu overs to
    ännern – in de Ukraine ännert sick dat. Blangbi weet ick bet hüüt ni, wat dat
    „ai“ bi dat Land as „a-i“, also Ukra-ine, oder as „ei“, also Ukreine, utsnackt
    ward.

    Na jo, in de Ukraine oder
    Ukra-ine ward se dat wohrschienli weeten.

    Jedenfalls geiht de Ukraine nu
    mit de Tied, denn dor hebbt se nu ook ennli ’n Komiker as Präsident.

    Wolodymyr Selensky heet he. Overs
    mit den as Präsident geiht de Ukraine ni blots mit de Tied, se överholt sogor
    noch den Rest vun de Welt, denn Selensky hett sien Handwark in Gegensatz to all
    de Annern Staatschefs würkli vun de Pike op lehrt – also dat Komiker ween.

    Dorüm hett dat Volk em ook mit
    över 70 Perzent wählt. Dor künnt annere blots vun dröömen.

    So veel anners, as de Annern ward
    Selensky dat an Enn wohrschienli ook ni moken. Overs de Ukrainers hebbt sick
    anschien’d dacht: „Wenn wi all verschaukelt ward, denn wüllt wi dorbi weenstern
    wat to Lachen hebben.“

    De Amis hebbt sowat Ähnliched je
    ook al mol versöcht, as se in de 80er Johrn den Schauspeeler Ronald Reagan to’n
    Präsident mokt hebbt.

    Un Donald Trump, de versöcht je
    beides to ween: Schauspeeler un Komiker. Overs mit so’n richtigen Komiker wurr
    dat doch ’n lütt beten mehr Spoß moken. Wat schodt, dat Jerry Lewis 2017
    storven is. De harr dor nochmol so’n beten Pep rinbringen kunnt. Dor harr man
    ook noch wat för’t Oog hatt, so dösig as de sick bewegen kunn.

    Liekers seht wi in Vergliek mit
    uns‘ Angela Merkel so’n lütt beten truuri ut. Overs dat kann je allns noch
    warrn, denn se will je bald afdanken.

    Un veellicht ward denn ni AKA
    oder Merz Kanzler sünnern Dieter Nuhr oder Helge Schneider. Helge kunn sogor
    noch richti good Musik dorto moken, wenn he uns verschaukeln deh. Ick bün
    jedenfalls al ganz gespannt dorp, wo sick dat noch entwickelt…

     

    In düssen Sinn

    Vun Hoosen un Heuner

    Un zack – is dat al weller
    Ostern. Weller so’n Punkt, an den man aflesen kann, wo gau so’n Johr rümgeiht. Dat
    erste Osterfest, op dat ick mi besinn‘ kann, dat mutt so 1979 ween hebben, dor
    weer ick bummeli fief Johr old.

    Dormols geev dat noch keen groote
    Geschinke to Ostern, as dat hüütigendoogs Mood is.

    Ick kann mi overs noch genau
    dorop besinn‘ dat mien Öllern mi noch vör’t Fröhstück seggt hebbt, dat ick mi
    ’n Jack un Steebeln antrecken schull.

    Dat heff ick dohn, dorbi weer ick
    doch noch so mööd.

    Un denn stunnen de beiden vör de
    opene Huusdöör un weer’n an Grien‘. Dat seh‘ irgendwie dösig ut. Ick wusst
    gorni, wat ick dorvun holn schull. Se hebbt denn seggt, dat ick mol in Gorrn
    gohn schull, dor harr de Osterhoos wat för mi versteekt. Vun den harr ick al
    mol wat heuert. Düsse Hoos leggt Eier ut Schokolod‘. Worüm he dat deiht un woso
    he de Eier in Gorrn versteekt, dat heff ick dormols ni wusst un ick weet dat
    bet hüüt noch ni. Is je ook annerlei, denn Schokolod‘ kann man jümmers bruuken.

    Nu weer ick also in Gorrn an Eier
    sööken. Un mien Öllern hebbt de ganze Tied sowat seggt as „kold, warm, warmer,
    hitt“.

    Dat keem mi ni astrein vör. Worüm
    hebbt mien Öllern wusst, wonehm de Osterhoos de Eier versteekt hett? Egol.
    Wiedersööken.

    An Enn harr ick sowat bi 35 Eier.
    Lüttere un gröttere – mennige in Sülberpoppier inwickelt, annere bunt anmolt. In
    dat Gröttste heff ick glieks rinbeeten. Overs dat weer je gor keen Schokolod‘.
    Erst heff ick gor ni wusst, no wat dat smeckt hett. Buten weer dat hart un in’e
    Merrn weer dat ganz week. Wat Geeles leep mi över de Jack.

    Dor wurr mi klor: Dat is je ’n
    Heunerei. Siet wann leggt Osterhoosen, denn Heunereier? Künnt de an Enn ook
    noch fleegen un gackern? Mien Öllern weern an lachen. Dat funn ick gor ni nett.

    Vun dor an weer ick an Grübeln,
    wat dat mit den Osterhoos un dat Heunerei op sick harr. Ick grübel jümmers
    noch. Overs irgendwann – irgendwann warr ick dat rutfinnen…

     

    In düssen Sinn